Gecenin karanlığında, bir sönüp bir aydınlanan sokak lambasının altında adeta yağmura kafa tutarcasına şemsiyesini açmadan oturuyordu. Yaşadığı kazanın ardından yıllar geçmişti ama bir türlü o günü hatırlayamıyordu. Bir anda ayağa kalkmak istedi ama yağmurun yerde bıraktığı ıslaklığın etkisiyle yere düştü. Son bir kez daha gücünü toparlayarak ayağa kalkmayı denedi. Bu sefer başarmıştı ayağa kalkabilmeyi. İstanbul' un dar sokaklarında ahşap pervazlı binaların yıkılmaya yüz tuttuğu sokaklarda ayağını sürüyerek yürüyordu. Az ileride köşeden dönecekken sokakta duran yarısı kırılmış ayna dikkatini çekti. Aynaya baktı alnındaki çizgiler ve göz altındaki şişlikler yılların verdiği yorgunluğun işaretiydi. Eliyle yağmurun akışını silerken yüzünün çizildiğini fark etti. Bir anda ellerine baktı. Ellerinin kırışıklığı o kadar arttırmıştı ki yüzünü jilet gibi çizmişti. Ellerini çevirip avuç içlerine baktı. Aynanın kendisinde hissettirdiği acı ile aynanın diğer yarısını da Orhan koparmıştı. Köşeden döndükten sonra evinin bulunduğu sokağa varmış, İki katlı evinin önüne gelince Neriman diye bağırmaya başlamıştı. Evinin balkonundan bir ses gelmeyince cebinde bulunan anahtarını çıkardı. Anahtarlığın üstünde Neriman' ın verdiği maskot vardı. Apartmanın sokak kapısını açtıktan sonra iki katlı ahşap binanın merdivenlerinden ses gelir de Neriman uyanır diye sessiz adımlarla ayağını sürüyerek yürüyordu. Evin kapısına ulaştığında anahtarı çevirdi ve içeriye girdi. İçerisi adeta bir savaş alanı gibiydi. Her şey yerde darmadağın duruyordu. Ayağını sürüyerek Neriman' i arıyordu.
0 Yorumlar